de Negende

Episode 2
English version >>


Een
kort
verhaal
door

Ine de Vries


i.s.m.









de Negende (vervolg)

De deur van de lift schoof open en toonde een brede, maar niet zo'n diepe ruimte. De muur tegenover haar bestond bijna geheel uit beeldschermen. Honderden. Misschien wel duizend. Voor de muur was een bureau geplaatst die net zo breed was als de ruimte.

Laura stond in dubio. Ze wist dat ze beter terug kon gaan. Maar ze was toch ook wel nieuwsgierig. Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het van haar angst. Ze stapte de lift uit en liep naar de schermen aan de muur. Sommige stonden uit. Andere toonden zaken die ze niet herkende. Maar sommige beelden herkende ze wel. Het waren collegezalen, de hal van het Forum, het Restaurant van de Toekomst. Hé Liset en Cybel zijn nog niet weg. Ze glimlachte even en liep verder, de andere schermen langs. Plots stopte ze en keek ongelovig naar het scherm recht voor haar. Ze wist heel goed wat ze zag. Het was de keuken van de afdeling waar ze woonde. De vieze pannen van het eten van de vorige dag stonden nog op het fornuis en het brood en beleg was weer niet opgeruimd. Op de bank zat iemand. Het was Dick. Die woonde twee kamers verder de gang in. Aan zijn haar zag Laura dat hij net uit bed was. Best vroeg voor Dick.

Een paar minuten had ze naar 'haar' keuken en Dick in het bijzonder zitten kijken. Hij had wat aan z'n neus zitten voelen en het slaap uit zijn ogen geveegd. Ik moet dit niet weten, dacht ze. Ik kan beter weggaan. Ze draaide zich om en wilde naar de lift lopen. Maar net toen ze dat wilde doen, viel haar oog op een bekertje dat op het bureau stond. De koffie die erin zat, dampte nog. En naast het kopje lag een petje. Het was fel groen.

Laura bedacht zich niet langer. Ze rende naar de lift. Precies op het moment dat ze bij de lift aankwam, ging de deur open. De man voor haar was bijna net zo verbaasd als zij bang was. 'Ho even. Wat moet jij hier,' hoorde ze hem zeggen.
'Hoi Jasper,' begon ze, zo ontspannen als mogelijk.
'Je mag hier helemaal niet zijn.'
'Ik was verdwaald. Sorry.'
'Je mag hier niet komen,' herhaalde Jasper wat hij eerder had gezegd.
'Wat is dit eigenlijk?' vroeg Laura. 'Ik begrijp er niks van.'
'Dat is maar beter ook.'
'Kom, vertel eens wat het is?'
'Je bent in het Observatorium,' begon Jasper aarzelend. 'Hier doen wij onderzoek.'
'Wat voor onderzoek dan?'
'Je kent toch het Restaurant van de Toekomst? Ja natuurlijk ken je dat. Je hebt er vandaag nog gegeten. Daar zijn we begonnen. Meten, kijken wat mensen doen. Eerst liep het niet zo goed. Maar het bedrijfsleven raakte uiteindelijk toch geïnteresseerd. Heel erg geïnteresseerd zelfs. Toen zijn we de schaal van het experiment wat gaan opkrikken.'
'Wel heel erg gaan opkrikken dan,' zei Laura terwijl ze naar de schermenmuur keek.
'Ik zei toch dat het bedrijfsleven erg geïnteresseerd is in wat wij doen. En eigenlijk vooral in wat jullie doen natuurlijk.'
'Mag dat dan?'
'Waarom niet. Niemand heeft er moeite mee. Iedereen weet dat je in het Restaurant van de Toekomst wordt bekeken. En het zit altijd vol. En Facebook is superpopulair net als Twitter. En bij Google weten ze alles over jou en je interesses.'
'Maar jullie begluren ons overal? Dit gaat toch veel te ver?'
'We verdienen hier heel veel geld mee. En dat besteden we goed. Waar denk je dat het geld voor dit gebouw vandaan komt?'
Laura bleef een tijdje half verdoofd staan en zei toen: 'Goed. Bedankt. Dan ga ik maar.'
'Het is geheim,' zei Jasper.
'Wat?'
'Dit alles is geheim. Niemand mag er iets van weten.'
'Ik zal nooit iets zeggen,' zei Laura oprecht. 'Echt niet.'
Jasper twijfelde. 'Ik weet het niet. We mogen geen risico nemen dat je hier iets over vertelt aan wie dan ook.'
Laura besefte dat Jasper meende wat hij zei en ze schrok van zijn houding. 'Kom Jasper. Ik zal echt niets vertellen.'
Jasper schudde zijn hoofd.
En toen, in een poging weg te komen, zei ze: 'Misschien kunnen we komende donderdag wel uit.'
Jasper keek haar ongelovig aan. 'Wij samen?'
'Naar de kroeg en dansen als je dat leuk vindt.'
Jasper glimlachte. 'Dat wil ik wel.'
'Dan spreken we dat af. Ik bel je donderdagmiddag.'
'Dat is goed,' zei Jasper.
Voorzichtig deed Laura een stap naar achteren, richting de lift. En nog een stap. En nog een. 'Tot binnenkort dan,' zei ze terwijl ze op liftknopje nul duwde. De deur van de lift gleed langzaam open en Laura sprong naar binnen.



De lift was niet leeg. Laura botste hard tegen Verbeek aan. Die pakte haar bij haar arm. 'Wat moet jij hier?' Hij sleurde haar naar buiten, de ruimte met de beeldschermen in.
'Wat moet zij hier?' brulde Verbeek naar Jasper.
Jasper knikte alleen maar.
'Ik was er al bang voor. Ze zat te neuzen in mijn spullen.'
'En nu?' vroeg Jasper.
'Dat lijkt me niet zo'n vraag, Jasper,' antwoordde Verbeek die Laura verder de ruimte introk.

Nog nooit was Laura zo bang geweest. Ze zocht wanhopig naar een oplossing. Toen zag ze het bekertje met koffie, pakte die met haar vrije hand en smeet de koffie in het gezicht van Verbeek. Die schrok zo dat hij haar losliet en Laura bedacht zich geen moment en rende naar het einde van de ruimte. Daar had ze twee deuren gezien. Ze duwde de klink van de linkerdeur naar beneden en gooide haar volle gewicht tegen de deur. Die vloog open en Laura viel naar binnen. Snel stond ze weer op. Ze zag dat ze de deur van binnenuit op slot kon doen en draaide de knop om. Net toen ze dat gedaan had, bewoog de klink naar beneden.

Nog hijgend van de spanning keek ze de kamer in. Deze ruimte was veel kleiner, maar verder leek het wel een beetje op de grote ruimte waaruit ze ontsnapt was. Er stond een bureau en aan de muur erachter hingen beeldschermen. Maar wel veel minder dan in de grote ruimte. Het waren er maar twaalf. Op alle twaalf de schermen werden kamers getoond. Zie ik dat goed? dacht Laura. Zit daar iemand? Ze slikte. In de kamer die door scherm 1 werd getoond, zat inderdaad een persoon. Een jonge man. Ergens in de dertig. Hij zat op een stoel. Het leek of hij zat te lezen. In de tweede kamer zag ze nu ook iemand. Het was een wat oudere vrouw. Zij keek televisie. En in kamer 3 zat ook een vrouw, alleen veel jonger. Misschien was ze net zo oud als zijzelf. Ze lag op een bed. En ook op de schermen 4 tot en met 8 kon Laura nu mensen onderscheiden. 'Wie zijn dat?' vroeg ze zich hardop af. ' Het zal toch niet? Dat kan toch niet? Acht mensen. Acht vermissingen.'

Ze keek in het rond. De ruimte had maar één uitgang en dat was de deur naar de grote ruimte. Wat nu? Opeens wist ze het. Ze pakte haar telefoon en belde Liset, haar beste vriendin. Ze hoorde de telefoon overgaan. Kom nou. Snel. Alsjeblieft. Toen hoorde ze Lisets vertrouwde stem. En meteen voelde ze zich een beetje vrolijker. 'Met Liset. Ik ben er even niet. Bel me later nog maar een keer of spreek de voicemail in.... Piep.'
Op dat moment hoorde Laura een enorme knal. Ze draaide zich om en zag dat Verbeek de deur had geforceerd en de man kwam door de deur naar binnen gewurmd. En Jasper kwam achter hem aan. 'Verbeek rot op,' brulde Laura doodsbang. 'Help. HELP.'
Verbeek greep haar vast. 'Je had nooit naar de negende moeten komen. Nooit,' schreeuwde hij in haar oor.' Met z'n rechterhand pakte hij het lange haar van Laura en trok haar hoofd richting de schermen.
'Wat is dat,' huilde ze, terwijl ze naar het derde scherm keek, waar het meisje nog steeds op haar bed lag.
'Wat denk je zelf.'
Laura voelde een prikje in haar linkerarm en zag dat Jasper een injectiespuit in haar arm leegspoot. Bijna meteen begon alles om haar heen te draaien. De beeldschermen, het bureau, alles leek te bewegen. En de geluiden werden vaag. Van heel ver weg hoorde ze Verbeek nog zeggen: 'En dat is de negende.'











































Powered by: d9d